In 2015 ontdekten we dat er Zaankanters bestaan die zonder de Zaan kunnen leven. Zij verhuisden naar een – soms heel ver – land voor de liefde, het avontuur of werk. 

De laatste keer dat we hoogte kregen van deze Zaanweggers was in 2020. Inmiddels zijn we alweer vijf jaar verder; tijd om te kijken hoe het hen vergaat. 

Wendy verliet de Zaan in 2013, omdat haar man een nieuwe baan had gevonden in Edinburgh in Schotland. 

Woon je nog steeds op dezelfde plek als tien jaar geleden?

‘Op dit moment wonen wij nog steeds in Schotland. Onze kinderen zijn inmiddels volwassen en de deur uit. Mijn man en ik werken beiden en gaan nog regelmatig terug naar Nederland.

We zijn heel blij in onze huidige woonplaats. Schotland is schitterend en we trekken er vaak op uit om te wandelen.’

Wat is de grootste les die het emigreren jou heeft gebracht?

‘Wij hadden in het begin geen idee hoe het leven er in Schotland aan toe zou gaan; wat er speelt in het land; en wat de gewoontes zijn.

Ik ben blij dat we de kinderen van tevoren een beetje Engels hadden geleerd. Ze beheersten de taal nog niet volledig, maar begrepen de basis en konden zichzelf verstaanbaar maken. Inmiddels is Engels onze tweede taal, zeker van de kinderen.’

Hoe kijk je terug op jouw tijd in de Zaanstreek?

‘Ik ben geen geboren Zaankanter, maar mijn kinderen zijn dat wel. Ik heb zo’n vijftien jaar met veel plezier in de Zaanstreek gewoond. Eerst in Zaandam, toen Wormerveer, en daarna in Assendelft. De omgeving was mooi, ik vind Zaanstreek-Waterland een prachtige regio om te fietsen.’

Wat mis je aan de Zaanstreek?

‘In Nederland haalde ik mijn boodschappen op verschillende plekken. De belangrijke winkels, zoals de supermarkt, de bakker en de slager, zitten vaak om de hoek. Ik ging bijvoorbeeld graag naar de markt in Zaandam of het winkelcentrum in Assendelft. 

Hier in Schotland zitten de bakkerijen en slagers een stuk verder weg en niet bij elkaar in de buurt. Daarom is het eenvoudiger om alle boodschappen bij de supermarkt te doen. Nu ik daarover nadenk, realiseer ik me dat ik een lokale slager en bakker wel mis in Schotland.

Wat eten betreft, missen we Nederlandse Beemsterkaas en natuurlijk de dropjes.’

Aan wie wil je de groeten doen?

‘Aan Sandra Looren de Jong.’  

*Sandra verrichtte tien jaar geleden veel speurwerk voor deze rubriek.

Door Mila Lange. Afbeeldingen zijn aangeleverd door Wendy.